ماهواره‌بر ذوالجناح به عنوان یکی از جدیدترین موشکهای ایرانی در حوزه حاملهای فضایی، با ثبت یک پرتاب زیرمداری موفق آماده ارسال انواع ماهواره‌های ایرانی به فضا در آینده نزدیک شده است.

برنامه فضایی جمهوری اسلامی ایران از اواخر دهه ۸۰ شمسی تا به امروز، با فراز و نشیب های مختلفی همراه بوده و اکنون دو نهاد مهم در کشور، پس از فرصت سوزی مفصل مسئولان دولت سابق، در بخش پرتاب محموله ها به فضا فعال شده اند تا خون جدیدی در رگ های این صنعت ارزشمند، درآمدزا و موثر در حوزه های مختلف نظامی و اقتصادی جریان پیدا کند.

خوشبختانه پس از آنکه یخ عدم موفقیت و بروز مشکلاتی در تزریق ماهواره های ایرانی به فضا، توسط نیروی هوافضای سپاه شکسته شد، حالا به نظر می رسد وزارت دفاع نیز با دومین آزمایش ماهواره بر ذوالجناح، به دنبال یک شروع جدید و موثر در این بخش است.
ذوالجناح چیست و چه خواهد کرد؟
اولین تصاویر و اطلاعات مربوط به ماهواره بر نسل جدید ایرانی به نام ذوالجناح در بهمن ماه سال ۱۳۹۹ منتشر شد.  طبق این توضیحات، این پرتابگر ایرانی (ذوالجناح) در حقیقت یک سامانه سه مرحله ای است که دو مرحله اول آن از سوخت جامد بهره برده و مرحله نهایی آن از سوخت مایع بهره می برد. توجه به شکل موشک در زمان تست اول، مشخص کرد که آزمایش انجام شده ماهواره بر ذوالجناح که تصاویر آن نیز پخش شده ظاهرا یک مرحله از سه مرحله مورد نظر بوده و در این مرحله سیستم پیشران به مدت ۷۰ ثانیه فعال بوده و توانسته به ارتفاع ۱۵ کیلومتری برسد.

پرتاب اول ماهواره بر ذوالجناح مربوط به سال ۱۳۹۹
قدرت یا همان تراست مرحله اول و دوم این ماهواره که سوخت جامد هستند هر کدام ۷۴ تن است که این تراست می تواند به ۱۰۰ تن نیز برسد. قطر موتورهای سوخت جامد مرحله اول و دوم در ماهواره بر ذوالجناح که قدرتمندترین پیشران سوخت جامد در کل کشور تا به اینجا هستند ۱.۵ متر و قطر مرحله سوم ۱.۲۵ متر است. طول این ماهواره بر در حالت کامل ۲۵.۵ متر و وزن آن نیز ۵۲ تن است و می تواند یک ماهواره به وزن ۲۲۰ کیلوگرم یا مجموعه چند پرتابه به وزن نهایی ۲۲۰ کیلوگرم را تا مدار ۵۰۰ کیلومتری زمین برساند.
برای مقایسه بد نیست بدانید که ماهواره بر سفیر به عنوان نسل اول ماهواره بر های ایرانی در بخش پیشران قطری در حدود ۱.۲۵ متر داشته و وزن کلی آن نیز ۲۶ تن بود و نهایتا می توانست یک ماهواره ۵۰ کیلوگرمی را به مدار ۴۵۰ کیلومتر برساند.
مثال دوم برای فهم بهتر قدرت این ماهواره بر، اینکه ذوالجناح با سه مرحله کامل خود می تواند حدود ۱۰ ماهواره نور ۱ را در یک پرتاب به فضا ارسال کند. چه در تست اخیر  و چه در پرتاب آزمایشی سال ۱۳۹۹ یکسری از حسگرهای لازم برای انجام محاسبات لازم برای برآورد از نحوه عملکرد سامانه های این ماهواره بر در داخل آن نصب شده بود که به وسیله آنها اطلاعات لازم به ایستگاه زمینی ارسال می شود.
آزمایش دوم؛ یک مرحله جدید برای آزمایش ذوالجناح
از مدتی قبل، رسانه های داخلی و خارجی، به نزدیک بودن دومین پرتاب ماهواره بر ذوالجناح اشاره کرده و این مسئله نیز مشخص شده بود که در این مرحله، آزمایش مرحله دوم این ماهواره بر مد نظر بوده و تست در نهایت جزو پروازهای زیر مداری به حساب می آید و مشخصا برنامه خاصی برای رساندن محموله به مدار زمین یا حتی آزمایش مرحله سوم این ماهواره بر وجود نداشته است.

خوشبختانه پس از آنکه یخ عدم موفقیت و بروز مشکلاتی در تزریق ماهواره های ایرانی به فضا، توسط نیروی هوافضای سپاه شکسته شد، حالا به نظر می رسد وزارت دفاع نیز با دومین آزمایش ماهواره بر ذوالجناح، به دنبال یک شروع جدید و موثر در این بخش است.
ذوالجناح چیست و چه خواهد کرد؟
اولین تصاویر و اطلاعات مربوط به ماهواره بر نسل جدید ایرانی به نام ذوالجناح در بهمن ماه سال ۱۳۹۹ منتشر شد.  طبق این توضیحات، این پرتابگر ایرانی (ذوالجناح) در حقیقت یک سامانه سه مرحله ای است که دو مرحله اول آن از سوخت جامد بهره برده و مرحله نهایی آن از سوخت مایع بهره می برد. توجه به شکل موشک در زمان تست اول، مشخص کرد که آزمایش انجام شده ماهواره بر ذوالجناح که تصاویر آن نیز پخش شده ظاهرا یک مرحله از سه مرحله مورد نظر بوده و در این مرحله سیستم پیشران به مدت ۷۰ ثانیه فعال بوده و توانسته به ارتفاع ۱۵ کیلومتری برسد.

پرتاب اول ماهواره بر ذوالجناح مربوط به سال ۱۳۹۹
قدرت یا همان تراست مرحله اول و دوم این ماهواره که سوخت جامد هستند هر کدام ۷۴ تن است که این تراست می تواند به ۱۰۰ تن نیز برسد. قطر موتورهای سوخت جامد مرحله اول و دوم در ماهواره بر ذوالجناح که قدرتمندترین پیشران سوخت جامد در کل کشور تا به اینجا هستند ۱.۵ متر و قطر مرحله سوم ۱.۲۵ متر است. طول این ماهواره بر در حالت کامل ۲۵.۵ متر و وزن آن نیز ۵۲ تن است و می تواند یک ماهواره به وزن ۲۲۰ کیلوگرم یا مجموعه چند پرتابه به وزن نهایی ۲۲۰ کیلوگرم را تا مدار ۵۰۰ کیلومتری زمین برساند.
برای مقایسه بد نیست بدانید که ماهواره بر سفیر به عنوان نسل اول ماهواره بر های ایرانی در بخش پیشران قطری در حدود ۱.۲۵ متر داشته و وزن کلی آن نیز ۲۶ تن بود و نهایتا می توانست یک ماهواره ۵۰ کیلوگرمی را به مدار ۴۵۰ کیلومتر برساند.
مثال دوم برای فهم بهتر قدرت این ماهواره بر، اینکه ذوالجناح با سه مرحله کامل خود می تواند حدود ۱۰ ماهواره نور ۱ را در یک پرتاب به فضا ارسال کند. چه در تست اخیر  و چه در پرتاب آزمایشی سال ۱۳۹۹ یکسری از حسگرهای لازم برای انجام محاسبات لازم برای برآورد از نحوه عملکرد سامانه های این ماهواره بر در داخل آن نصب شده بود که به وسیله آنها اطلاعات لازم به ایستگاه زمینی ارسال می شود.
آزمایش دوم؛ یک مرحله جدید برای آزمایش ذوالجناح
از مدتی قبل، رسانه های داخلی و خارجی، به نزدیک بودن دومین پرتاب ماهواره بر ذوالجناح اشاره کرده و این مسئله نیز مشخص شده بود که در این مرحله، آزمایش مرحله دوم این ماهواره بر مد نظر بوده و تست در نهایت جزو پروازهای زیر مداری به حساب می آید و مشخصا برنامه خاصی برای رساندن محموله به مدار زمین یا حتی آزمایش مرحله سوم این ماهواره بر وجود نداشته است.

 انجمن اسلامی علوم سیاسی و روابط بین الملل ایران طی نامه‌ای به سران قوا تاکید کردند که  نادیده انگاری ژئوپلتیک ایران عمل مجرمانه اعلام شود.

متن نامه به شرح ذیل است:

بسم الله الرحمن الرحیم

حضرت آیت الله دکتر رییسی رییس محترم جمهوری اسلامی ایران
جناب آقای دکتر قالیباف رییس محترم مجلس شورای اسلامی
حجت الاسلام و المسلمین  جناب آقای محسنی اژه ای رییس محترم قوه قضاییه

اللهم صل علی محمد وآل محمد؛

باسلام و احترام به استحضار می رساند برابر اخبار رسمی منتشرشده از سوی دولت خدمتگزار و انقلابی افزایش ۲۰ درصدی تجارت خارجی به خصوص رشد ۸ تا ۴۵۰ درصدی مبادلات تجاری باهمسایگان سبب مثبت شدن تراز تجاری ایران در سه ماهه‌ اول سال جاری شد؛ با این پیش‌فرض و مستندات فراوان دیگر سوال مقدماتی انجمن و متخصصین وطن‌خواه این است که کدامین عوامل سبب نادیده انگاشتن چنین ظرفیت هایی از سرزمین بزرگ و پهناور ایران به ویژه در نسبت با ۱۵ کشور همسایه شده است؟

آیا می توان اجازه داد تا ممتازبودن ژئوپلتیک ذاتی ایران در دام مباحث افواهی، ژورنالیستی و مشهورات زدگی‌ها دائر بر نگاههای دولت‌های ادوار به غرب یا شرق گم و بی‌مقدار نشان داده شود؟

به راستی از حیث وجودی و واقعی، ایران در کجای جهان قرار دارد؟ آیا ایران در قاره آمریکا یا قاره اروپا و یا آفریقا قرار دارد؟ آیا غرب و شرق و شمال و جنوب در نسبت با سرزمین بزرگ ایران واجد یک معنای مساوی و یا یک مزیت و ظرفیت یکسان هستند؟

بله! ایران به جز رژیم غیرقانونی‌ و جعلی اسرائیل در ارتباط با دیگر کشورها منعی جز رعایت عزت، حکمت، مصلحت و منافع ملی خود ندارد اما آیا نسبت ما با آسیا، آسیای غربی و ۱۵کشور همسایه جزئی از حوادث موسمی و متغیرهای دولت‌های منتخب جناح های سیاسی گوناگون به شمار آمده یا از حیث وجودی به درازای تاریخ عمق و وسعت دارد؟ آیا عقلای عالم، اصالتا و بدوا، نسبت کشورهای متبوع خویش را با دانش واقعی و انضمامی ژئوپلتیک مرتبط با خود نادیده می‌انگارند؟

با قاطعیت علمی، عقلی و تاریخی باید اذعان کرد که گزاره‌های نگاه به شرق و نگاه به غرب و دستکاری هریک در افق محدود دولت های ادوار، تقلیل علوم و فنون ژئوپلتیک و ظلمی بزرگ به سرزمین ایران اسلامی است؛ ما بخواهیم یا نخواهیم در جایی قرار داریم که باید باشیم و اینجا مقر و موقف تاریخی‌ماست؛ ایران ۷۰۰۰ سال در اینجا قدمت تاریخی داشته و از حیث وجود تاریخی از چند کشور نژادپرست که اینک در حال ظلم به این سرزمین هستند بالاتر و والاتر است.

گو این که جایی که در آن قرار یافتیم از حیث ژئوپلتیک، چهارراه جهان است؛ اینجا وطن و سرای  ماست، دین ما، دولت ما و هویت ملی ما در اینجاست؛ به راستی دولت‌های ادوار با کدامین دلیل این مباحث عمیق علمی و تاریخی را درباره سرزمین ایران به مباحث سطحی سیاسی و محدوده فهم شخصی خویش تقلیل می‌دهند؟!

کدامین مدعی از کدامین جریان و حزب قادراست از حیث عقلی و تاریخی و عینی بین جغرافیا و سیاست و این اقلیم در سرزمین بزرگ ایران  به جدایی دستور دهد و یا خویش را در این امر بنیادین ملی به  تجاهل و تغافل زده و از احترام به امکان های ژئوپلتیکی ایران شانه خالی کند؟

وقتی شنیده می شود که از مجموع گردش مالی 2۰۰۰ میلیارد دلاری مبادلات تجاری در پانزده کشور همسایه ، سهم ایران بزرگ و این  سرزمین شاهراههای حیاتی جهان کمتر از دو درصد است باید خون گریست و نزد ایرانِ فردا شرمنده و سرافکنده بود نه اینکه علم و دانش و ظرفیت تاریخی، واقعی و تمدنی ژئوپلتیک را به آرایه های جعلی و ژورنالیستی غربزدگی و یا  شرق‌زدگی فروکاست؛ غربزدگی و شرقزدگی‌های رایج، فرع بر امر بنیادین ژئوپلتیک ایران است.

غفلت منطقه، و دوری ازهمسایگان و موقعیت ژئوپلتیکی از حیث وجودی آبستن حوادث بزرگ سیاسی، اجتماعی، امنیتی ، طبیعی و….. است؛ کما اینکه هیچ دشمنی را یارای نادیده انگاری ژئوپلتیک ایران نیست و تاکنون نیز  چنین نشده و تمام دست و پا زدن‌های دشمنان از اول تا به زمزمه های اخیر  باصطلاح ناتوی خاورمیانه ناشی از هراس نسبت به ژئو پلتیک ایران اسلامی است. 

سروران گرامی! اینک زمان اقدام و عمل است باید فراحزبی و فرادولتی برای ژئوپلتیک ایران بپاخاست؛ نباید در این ضرورت بنیادین از شارلاتانیزم رسانه‌ای سعودی ـ لندنی اندک هراسی به خود راه داد بلکه باید برای تدوین سند ملی ژئوپلتیکی ایران که مخصوص خود، همسایگان، آسیا و شرق عالم است باکمک نخبگان، دانشگاهیان و دستگاههای ذیربط اقدامی عالمانه اما عاجل  اتخاذ کرد؛ ایران بزرگ و اسلامی نیازمند حصول به چنین سندی متقن و ملی است؛ نادیده انگاری ژئوپلتیک ایران و ظرفیت های اقتصادی، فرهنگی و سیاسی آن از سوی دولت های ادوار باید فراتر از برچسب‌های مبتذل جناحی، به عملی مجرمانه در فرهنگ عمومی و نزد کارگزاران کشور تبدیل شده و در پرتو جرم انگاری‌های صریح مجلس و دولت و تامین مواد قانونی آن، مراتب ازسوی مدعی العموم قابل پیگرد و مجازات شود؛ زیرا تبلور امکان های ژئوپلتیک امری حساس، پیوسته و مستمر است و باید آن را از هوس ها و نیات حزبی و گروهی جداکرد گو اینکه امکان جبران هرگونه انقطاع و گسست در تبلور ظرفیت های ژئوپلتیک نیازمند تحمل سال‌ها زحمت و مشقت خواهد بود.

انتظار می‌رود رؤسای محترم قوای سه‌گانه و دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی برای مراقبت از موقعیت ژئوپلتیکی ایران اسلامی از طریق تولید سند ملی ذیربط با کمک عالمان، زبدگان و همچنین تدوین قوانین برای جرم انگاری در نقض آن تدابیر لازم را اتخاذ نمایند.

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته

ششم تیر ۱۴۰۱

انجمن اسلامی علوم سیاسی و روابط بین الملل ایران

 انتهای پیام/

در یادداشت مجتبی زارعی عضو هیات علمی دانشگاه تربیت مدرس آمده است:

عبدالکریم سروش را می‌شناسیم ؛فعال دهه ۵۰ که عضو کمیته ویژه ستاد انقلاب فرهنگی ، مجذوب امام خمینی و از تلاشگران سرسخت اسلامی شدن دانشگاه در دهه ۶۰ بود ! در دهه ۷۰ اما علیه سیاست دین و فقه اجتماعی و سیاسی وارد جدل وتخاصم شد ، در حلقه کیان دوگانه تصنعی مدیریت علمی و مدیریت فقهی را ساخت و این برساخته را وارد ادبیات سیاسی کرد ، دین به عنوان‌ یک مکتب را به یک ساحت آنهم فقه فردی تقلیل و چنین دینی را برای اداره انسان و دنیا ناکارآمد اعلام کرد ؛ شگفتا که اما ۳۲ سال است کسی بیاد ندارد او حتی از یک اختراع و کشف علمی دانشمندان ایران و دانشگاهیان وطن خوشحال شده باشد ؛ بر عکس ذهنیت او دستگاه معرفتی ولایت فقیه پیشتازترین حامی دانشمندان ، توسعه آزمایشگاهها ، پیشرفتگی علوم و فنون نوین در ایران اخیر شد او اما در تولید بیانیه ، سخنرانی و میتینگ ها علیه اسلامی شدن نظام سیاسی حدی نگه نداشت و در بسط سکولاریسم و نفی اسلام سیاسی و برچسب استبداد به ولایت فقیه هرچه خواست در آزادی کامل بر زبان و کاغذ آورد ؛ قرآن را وحی ندانسته و نوعی تجربه شخصی نبوی اعلام کرد و حالا بعد از سی سال از تکرار ترجمه ی تجربه پروتستانتیسم اروپا برای کشورهای اسلامی بخصوص سرزمین ایران به عنوان زیست بوم تجدید حیات تمدنی دین خاتم ، می گوید همین حرف ها و لوتری بازی ها و این مخالف خوانی ها را در کالیفرنیا در ۱۷۰۰ بیت به شعر و نظم در آورده است ! باید گفت آقای سروش! اشکال ازصنعت خطابه و جدل های “منثور” تان نبود که حالا همان در لباس “منظوم” کارگر اُفتد خیر! اشکال در مبادی معرفت شناختی و ماده ی تحلیل شماست؛ وضعی تقلیدی که شما کماکان و با تعصب ، تجربه ی مدرن شدن غرب مسیحی در برابر ارباب تفتیش عقاید کلیسایی را با گوهر و تجربه دین اجتماعی و فطرت گرای محمدی و حکمت مدنی اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام یکسان می پندارید! یادآوری می کنیم شما و آقای دکتر بشیریه پروژه هایی جداگانه اما با هدف واحد فلسفی و جامعه شناختی قیام علیه نظام دینی را هم زمان شروع کردید.
، بشیریه اما بعد از سی سال به صراحت گفت اشتباه کرده و بی توجه به مختصات جامعه ایران به نظریه پردازی می پرداخت از این رو به تآلیف کتاب احیای علوم سیاسی روی آورد و اعتراف کرد که باید بجای انگاره های ایدئولوژیک پوزیتیویستی به حکمت روی آورد ؛ اما تو کماکان در فرمالیسم مدرن شدن متوقف و اینک با مآیوس شدن از نثر و خطابه دست به دامان شعر شدی آنهم در تنهایی های کشنده کالیفرنیا ! آقای سروش! تکرار از عُقلا مذموم است ! نثر و نظم فرقی نمی کند ! مشکل این است که از شب نامه های کالیفرنیا در برابر آفتاب تابان ایران اسلامی کاری ساخته نیست ! بدتر اینکه ایرانیان پیامبری شاعر از کالیفرنیا را به رسالت نمی پذیرند !